pdf @ download @ do ÂściÂągnięcia @ pobieranie @ ebook

[ Pobierz całość w formacie PDF ]
Zamach na Stalina
Aktorzy:
Szef NKWD Ławrientij Beria - Adam Ferency
Joachim von Ribbentrop - Krzysztof Globisz
Szef wywiadu Walter Schellenberg - Krzysztof Kowalewski
Otto Skorzeny, oficer SS - Jerzy Bończak
Gen. Iwan Lebiedin - Witold Pyrkosz
Werner Baubach, oficer Luftwaffe - Olaf Lubaszenko
Oraz:
Krzysztof Żurek, Tomasz Miara i Łukasz Klekowski
Zapadał zmierzch 6 września 1944 roku, gdy major Fiodor Sawrin zdecydował się opuścić leśną
kryjówkę, w której razem z żoną Sonią przeczekał dzień i wyjechał na drogę prowadzącą do
Moskwy. Nie obawiał się przypadkowej kontroli. Wszystko zostało przygotowane perfekcyjnie.
Nawet benzyna w baku jego motocykla M-72 była radziecka, a sekretne schowki w bocznym
wózku można było odkryć dopiero po długotrwałych poszukiwaniach. Sawrin i jego żona byli
przygotowani przez niemiecki wywiad do wypełnienia wielkiego zadania: zabicia Stalina.
Projekt o kryptonimie "Szach Czerwonemu Królowi" powstał w październiku 1943 roku, a
realizacja mogłaby całkowicie odmienić bieg wojny, którą Niemcy przegrywali.
Jednakże zamach na Stalina wydawał się niemalże nieprawdopodobny. Radzieckiego dyktatora
otaczały nadzwyczajne środki ostrożności. W oknach jego gabinetu na drugim piętrze wstawiono
pancerne szyby, a i tak przedostanie się człowieka z karabinem poza mury nadzwyczaj pilnie
strzeżonego Kremla było niemożliwe. Stalin nie wyjeżdżał na front, nie wizytował fabryk, a
nawet nie wychodził poza Kreml. Jego trzypokojowe mieszkanie mieściło się nieopodal gabinetu,
w którym spędzał większość doby. W czasie rocznicowych obchodów na trybunie na Placu
Czerwonym do tłumów machał jeden z jego licznych sobowtórów.
W planie dyktatora był jednak jeden słaby punkt, który dawał możliwość przeprowadzenia
zamachu. W soboty dyktator zwykł wyjeżdżać do swojej daczy w Kuncewie, oddalonej od
Moskwy o 35 kilometrów. Nie było to jednak łatwe. Zazwyczaj spod kremlowskiego gmachu
odjeżdżały dwie identyczne limuzyny i nie sposób było ustalić, w której jest Stalin, a w której
jego sobowtór. Otaczała je liczna eskorta. Cała droga do Kuncewa była obstawiona żołnierzami
NKWD tak gęsto, że ukrycie się strzelca na tej trasie było praktycznie niemożliwe. Tym bardziej,
że ze wszystkich okolicznych domów dawno już wysiedlono mieszkańców.
Mimo tych wszystkich okoliczności, które zdawałyby się wykluczać możliwość zabicia Stalina,
Niemcy postanowili podjąć taką próbę.
SS-Brigadeführer Walter Schellenberg, szef wywiadu, w lipcu 1944 roku został wezwany do
ministra spraw zagranicznych Joachima von Ribbentropa, przebywającego w swym zamku w
Fuschl.
Ribbentrop: Chciałbym przedyskutować z panem, Brigadeführer szczególnie ważny problem.
Zastrzegam, że nikt w partii, z wyjątkiem Hitlera, Bormanna i Himmlera nic o tym nie wiem, a
więc nasza rozmowa musi pozostać w tajemnicy.
Nazwiska, które wymienił von Ribbentrop wskazywały, że sprawa jest nadzwyczaj ważna.
Martin Bormann był sekretarzem Hitlera i jego prawą ręką. Heinrich Himmler - ministrem spraw
wewnętrznych, skupiającym całą władzę policyjną, którą uzupełniała kontrola nad armią SS-
Waffen SS. Von Ribbentrop mówił dalej:
Ribbentrop: Najbardziej niebezpieczny wróg Rzeszy, Stalin, musi zastać wyeliminowany!
Dokonać tego może tylko ktoś, kto spotka się ze Stalinem na konferencji. Musimy więc
ustanowić nowe kontakty z Kremlem przez Sztokholm i wtedy zobaczymy…
Teoretycznie było to możliwe. Niemcy i Związek Radziecki przez całą wojnę utrzymywały tajne
kontakty dyplomatyczne. W Sztokholmie ambasador ZSRR Aleksandra Kołłontaj spotykała się z
wysłannikami rządu niemieckiego, ale nie można było nawet marzyć, że któryś z nich dotrze do
Stalina! Schellenberg wiedział jednak, że nie może zaprotestować. Zapytał więc:
Schellenberg: Czy myśli pan o sobie, panie ministrze?
Ribbentrop: Nie wykluczam takiej możliwości. Poświęcenie dla Niemiec jest naszym
najwyższym obowiązkiem!
Schellenberg: Obawiam się jednak, że führer nie zechce przyjąć pana ofiary. Ja uważam, że
zamach powinien zostać przeprowadzony przez Rosjanina. To ma większe szanse powodzenia.
Ribbentrop: Pozostawiam panu techniczną stronę tego problemu. O wykonaniu będzie
decydować führer i ja!
Schellenberg nie przejął się gniewnymi słowami ministra. Wybrał czlowieka, który miał zabić
Stalina. Był to porucznik Armii Czerwonej Fiodor Sawrin.
Ten oficer 31 maja 1942 roku trafił do niemieckiej niewoli, gdy patrol, którym dowodził, wpadł
w niemiecką zasadzkę. Jednakże dwaj żołnierze, choć ciężko ranni w tej potyczce, umknęli
Niemcom i zdołali dotrzeć do radzieckich linii. W szpitalu złożyli zeznania, które zwróciły
uwagę NKWD na Swarina. Jego nazwisko znalazło się na specjalnych listach podejrzanych - z
dopiskiem, że gdyby wrócił do swojego oddziału, ma być natychmiast aresztowany i przekazany
do NKWD.
W niewoli Sawrin miał szczęście. Niemcy przystąpili do operacji "Druczina", polegającej na
wybraniu 30 tysięcy radzieckich jeńców deklarujących chęć walki z bolszewizmem i
przerzuceniu ich poza linię frontu. Wracając do ojczyzny mieli utworzyć oddziały
antykomunistycznej partyzantki.
Sawrin zgłosił się do tego oddziału, ale nie został wysłany poza linię frontu. Oddelegowano go
do 647 Grupy Policji Polowej w Kodymie pod Rygą, gdzie w istocie mieścił się ośrodek
szkolenia agentów. Tam poznał Sonię, piękną Rosjankę o rudych włosach, w której zakochał się
ze wzajemnością i wkrótce, po uzyskaniu zgody niemieckich władz, ożenił się z nią.
Na początku 1944 roku Sawrin był już całkowicie przygotowany do wykonania zadania.
1 sierpnia 1944 roku do gabinetu Schellenberga przyszedł SS-Sturmbannführer Otto Skorzeny,
którego nazwisko Niemcy niepoprawnie wymawiali "Skorceny". Wsławił się on akcją
uwolnienia włoskiego dyktatora Benito Mussoliniego w 1943 roku. Nie było więc nic dziwnego,
że Schellenberg jego wybrał do dowodzenia zamachem na Stalina. Skorzeny był wyraźnie
zaniepokojony.
Skorzeny: Doszły do mnie wieści, że tajemnica operacji została naruszona i kilku ministrów
dowiedziało się o akcji. Opracowali nawet listę najważniejszych osób w Rosji, które trzeba
wyeliminować. Na pierwszym miejscu jest marszałek Żukow. Inni wskazują na Stalina.
Zaniepokojenie możliwością zdrady było bardzo uzasadnione, ale żaden z ludzi planujących
operację zabicia Stalina nie zdawał sobie sprawy jak wiele szczegółów dotarło do radzieckiego
wywiadu za sprawą tajemniczego szpiega "Justusa".
Schellenberg: Jestem pewny, Otto, że nikt z tych, którzy wymieniają Stalina nie ma pojęcia o
naszym planie. Aczkolwiek fakt, że wymieniają to nazwisko, jest alarmujący.
Skorzeny: Musimy działać tak szybko, jak tylko możliwe, w przeciwnym razie Moskwa pozna
nasz plan, zanim przystąpimy do jego realizacji. Zastanawiam się, czy już o tym nie wiedzą…
Schellenberg: Czy możemy działać natychmiast?
Skorzeny: Sawrin jest już przeszkolony. Przygotowaliśmy sprzęt i broń. Jest jeden problem:
Rosjanie zmienili wzór zaświadczenia medycznego dla oficerów. Musimy więc zmienić
dokumenty Sawrina, gdyż musi mieć zaświadczenie, że nie jest zdolny do dalszej służby. Musi
też mieć odpowiednią bliznę.
Schellenberg: A to możliwe w tak krótkim czasie?
Skorzeny: Profesor Ehricht twierdzi, że potrafi zrobić Sawrinowi piekielną bliznę i potrzebuje
tylko trzech tygodni. Jeżeli przeprowadzi operację dzisiaj, to 22 sierpnia pacjent będzie gotowy
do akcji.
Schellenberg: Oczekuję, że tego dnia Sawrin stawi się u mnie.
Skorzeny pomylił się tylko o parę dni. Sawrin wraz z żoną przyszli do gabinetu Schellenberga 27
sierpnia. Wtedy dopiero poznali szczegóły misji. Sawrin otrzymał dokumenty na nazwisko
Koroliow, major, odznaczony orderem Bohatera Związku Radzieckiego, co mogło ułatwić mu
poruszanie się po Moskwie. Sonia jako świeżo poślubiona żona otrzymała przepustkę na podróż
do Moskwy.
Schellenberg wyjaśniał:
Schellenberg:Wystartujecie z lotniska spod Rygi w nocy 6 września. Będziecie mieli motocykl,
w którego bocznym wózku ukryjemy cały potrzebny sprzęt. Dojedziecie do Moskwy i w
zależności od okoliczności użyjecie zatrutych pocisków, miny magnetycznej, którą można
doczepić do samochodu Stalina lub wystrzelicie z panzerfausta.
Schellenberg mówił o pocisku przeciwpancernym odpalanym z rury o długości 80 centymetrów.
Żołnierz kładł ją na ramieniu i po wycelowaniu naciskał spust. Pocisk, wystrzelony z odległości
30 metrów, mógł zniszczyć pojazd osłonięty pancerzem o grubości nawet 14 cm. Gdyby więc
uderzył w opancerzoną limuzynę Stalina, dyktator nie miałby żadnych szans przeżycia.
Dwadzieścia cztery godziny później szef radzieckiego kontrwywiadu generał Iwan Lebiedin
przyszedł do gabinetu szefa NKWD Ławrientija Berii.
Lebiedin: Towarzyszu Beria, informacje od "Justusa" wskazują, że zamachowcy gotowi są do
czynu.
Beria: Pokażcie radiogram…
Lebiedin złamał pieczęć lakową na szarej kopercie, jaką wydobył z teczki i położył na biurku
przed Berią kartkę.
Beria: "Zamachowcy Fiodor i Sonia Sawrinowie wystartują z Rygi 3 września o godzinie 22.00.
Lądowisko nr 1 - Staryca. Lądowisko nr 2 - Bachmutowo, lądowisko zapasowe - Rżew, droga do
Moskwy". Co wiemy o tych Sawrinach?
Lebiedin: Porucznik Fiodor Sawrin z 336 pułku piechoty, dostał się do niewoli 31 maja 1942
roku. Jest w naszych kartotekach. O jego żonie, Soni, nic nie wiadomo.
Beria: Jak będziecie działać?
Lebiedin: Odnaleźliśmy dowódcę Sawrina i on pomoże rozpoznać drania. "Justus" nie podaje
nazwiska, pod jakim zamachowcy przybędą do Moskwy. Chcę więc uzyskać zdjęcie Sawrina z
Niemiec.
Beria: To nie będzie łatwe…
Lebiedin: Nasz człowiek w Berlinie dokona tego. Może liczyć na pomoc wielu dobrych ludzi,
działających przeciwko Hitlerowi.
Beria: O wszystkich sprawach związanych z planowanym zamachem meldujcie natychmiast i
bezpośrednio do mnie. Nie muszę wam mówić, towarzyszu generale, że położyliście głowę na
pieńku, a ja zetnę ją za najmniejszy wasz błąd.
General Lebiedin wiedział, że Beria nie żartuje. Tymczasem w Berlinie dobiegały końca
przygotowania do misji, która mogła zmienić historię.
W gabinecie Brigadeführera Schellenberga zameldował się Oberstleutnant Werner Baubach,
oficer łącznikowy z Kampgeschwader 200, specjalnej jednostki Luftwaffe powołanej do
realizacji najbardziej niezwykłych misji.
Schellenberg: Waszym zadaniem będzie przerzucenie do Rosji ludzi, którzy będą działać w
Moskwie. Dostarczycie ich na lądowisko w odległości nie większej niż 100 kilometrów od
Moskwy, dokąd dostaną się na motocyklu przewiezionym w samolocie.
Baubach: Proponuję wykorzystanie samolotu Ar 232 z Transport-Staffel 5 kapitana Wasserkrafta.
Jest silnie uzbrojony, a więc może obronić się przed przypadkowo napotkanym myśliwcem.
Podwozie umożliwia lądowanie w trudnych warunkach, zaś hydraulicznie opuszczana rampa z
tyłu kadłuba pozwala szybko rozładować samolot, co może mieć istotne znaczenie dla całej
operacji.
Samoloty Arado Ar 232 nazywano "Tausendfüssler" - czyli "stonoga", a to z racji niezwykłego
podwozia. Oprócz trzech kół chowanych w locie, pod pękatym kadłubem tego transportowca
umieszczono jedno za drugim 22 małe koła, co bardzo ułatwiało start i lądowanie w trudnych w
trudnym terenie.
Pozostało sprawdzenie warunków, w jakich miał wylądować samolot z zamachowcami. W
wyznaczonych rejonach zrzucono na spadochronach niewielkie grupy zwiadowców, które miały
rozpoznać teren i potwierdzić, czy wybrane miejsca spełniają konieczne warunki. 5 września
Skorzeny otrzymał od nich potwierdzenie. Operacja "Szach Czerwonemu Królowi" rozpoczęła
się.
W nocy 6 września 1944 roku Arado Ar 232, na pokładzie którego był major Sawrin z żoną,
wystartował z lotniska pod Rygą. Po kilku godzinach znaleźli się w rejonie opuszczonego
lotniska oznaczonego jako lądowisko nr 1.
Pilot: Za 20 minut lądujemy. Przygotować ludzi i sprzęt.
Na pokładzie samolotu rozpoczęła się krzątanina przed lądowaniem. Mogła to być trudna
operacja. Nagle silny wstrząs zepchnął samolot z kursu. Pilot informował:
Pilot: Jesteśmy ostrzeliwani przez artylerię przeciwlotniczą. Nie można tutaj wylądować. Lecimy
do lądowiska zapasowego w Karmanowie.
Pilot gwałtownie zmienił kurs i wkrótce czarne obłoki wybuchów pocisków pozostały z tyłu. Z
tyłu pozostały też oddziały NKWD, które obsadziły lądowisko, na jakim zamierzał wylądować
pilot. Zanim Ar 232 znalazł się w ogniu artylerii lotniczej, czysty przypadek sprawił, że dowódca
baterii przeciwlotniczej, który nie wiedział o zasadzce przygotowanej przez NKWD, na widok
niemieckiego samolotu rozkazał otworzyć ogień.
[ Pobierz całość w formacie PDF ]

  • zanotowane.pl
  • doc.pisz.pl
  • pdf.pisz.pl
  • czarkowski.pev.pl